Hepimizin var söyleyemediği, içinde çürümeye terk ettiği gömülü olan şeyler. Zaman zaman dilimizin ucuna getiriyoruz onları, mezarı kazıyoruz ve içinden çıkarıp onu tam söyliyecek iken ağzımızdan çıkan sözün mezarda ne kadar çürümüş, çirkinleşmiş ve dışarıya çıkardığımızda karşımızdakini korkutacak kadar korkunç olduğunu düşünerek geri gömüyoruz içimize. Aslında hepimiz birer aklını kaçırmış yönetmenleriz, içimizin karanlığında ki o mezarlıkta onları dışarı çıkarmak yerine kendi korku filmlerimizi çekiyoruz.
Semih BERBER
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder